Co to jest łuszczyca. postacie łuszczycy, przyczyny ,leczenie systemowe łuszczycy - 2 etapy. Na czym polega terapia minutowa ,

  Łuszczyca jest chorobą niezakaźną. Należy do bardzo rozpowszechnionych chorób skóry. W krajach europejskich częstość jej występowania w populacji ocenia się na 2-3%. Długotrwały przebieg schorzenia, skłonność do nawrotów, występowanie u osób czynnych zawodowo oraz znaczne koszty leczenia stanowią poważny problem leczniczy, społeczny i ekonomiczny. Skóra spełnia ważne funkcje: z jednej strony jest barierą dla czynników uszkadzających, pochodzących ze środowiska zewnętrznego (bakterie, wirusy, grzyby, niska i wysoka temperatura, promieniowanie, czynniki mechaniczne), zaś z drugiej jest aktywną tkanką biorącą udział w procesach życiowych człowieka i mającą znaczny wpływ na ogólną odporność organizmu. Możliwości obronne skóry osoby chorej na łuszczycę są mniejsze niż u człowieka zdrowego, a bodziec uszkadzający wywołuje patologiczny proces naprawczy i w efekcie powstanie zmiany łuszczycowej.
Jeżeli chorujesz na łuszczycę, pamiętaj:
      Nawet jeśli w tej chwili nie ma na twojej skórze zmian chorobowych, wymaga ona szczególnej troski, aby jak najdłużej taka pozostała. Jeżeli bę­dziesz ją właściwie pielęgnować, nawroty łuszczycy będą rzadsze i mniej intensywne (pielęgnacja w okresie remisji). Łuszczyca jest chorobą często występującą rodzinnie (36-42% wg Farbera), ale sposób dziedziczenia nie jest dokładnie wyjaśniony. Prawdopodobnie zależy on od wielu genów o różnej penetracji - zaobserwowano, że jeżeli jedno z rodziców cierpi na tę chorobę, to prawdopodobieństwo wynosi ok. 30 procent, a jeżeli chorują obydwoje rodzice, prawdopodobieństwo wystąpienia łuszczycy u dziecka wzrasta do 70 procent.
Jak powstaje łuszczyca?
      Przyczyna powstania łuszczycy jest nieznana. Natomiast dość dokładnie poznano procesy zachodzące w skórze chorego na łuszczycę. W patomechanizmie powstania zmiany łuszczycowej główną rolę odgrywają dwa zjawiska: znaczne przyspieszenie namnażania komórek naskórka, co wyraża się zwiększoną ilością podziałów komórkowych, przyśpieszeniem wszystkich faz cyklu i zwiększeniem intensywności procesów metabolicznych, oraz (bardzo charakterystyczne dla łuszczycy) niepełne różnicowanie się komórek z zachowaniem resztkowych jąder w warstwie rogowej. Zjawisko to, nazywane parakeratozą, polega na znacznym przyśpieszeniu okresu przejścia keratynocytu (komórki naskórka) z warstwy rozrodczej na powierzchnię skóry. Okres ten w normalnych warunkach wynosi 26 dni, a w łuszczycy jest skrócony do 4 dni.
Pamiętaj:
      W zdrowym naskórku komórki (keratynocyty) dzielą się, a następnie wędrują ku powierzchni, aby się złuszczyć. W ten sposób goją się powierzchowne zadrapania. W łuszczycy proces ten przebiega znacznie szybciej i keratynocyty w odpowiedzi na mechaniczne uszkodzenia (zadrapania itp.) nie zdążą się prawidłowo przekształcić i nie dochodzi do złuszczenia. Powstaje grudka pokryta warstwą łusek. Dlatego każde leczenie łuszczycy zaczynamy od zastosowania maści złuszczających, aby pomóc nieprawidłowym komórkom odwarstwić się i ułatwić penetrację preparatom hamującym nadmierne mnożenie się komórek. Drugim charakterystycznym dla łuszczycy zjawiskiem jest stan zapalny, wyrażający się obecnością nacieków zapalnych w skórze właściwej oraz wnikaniem granulocytów wielojądrzastych (komórki występujące we krwi, mające bronić nasz organizm np. przed bakteriami). Poglądy na temat przyczyn powstawania stanu zapalnego są bardzo rozbieżne: mówi się o zwiększonej ilości kwasu arachidowego i jego metabolitów, ale także o roli kompleksów immunologicznych oraz innych mediatorów stanu zapalnego.
Uwaga:
      Wszystkie metody leczenia są objawowe i skierowane przeciwko jednemu z wyżej wymienionych zjawisk.
Co można powiedzieć o łuszczycy na podstawie obserwacji klinicznej?
      Choroba może rozpocząć się w każdym wieku (nawet w niemowlęcym). Jeżeli objawy łuszczycy pojawią się przed 22 rokiem życia, to choroba ma cięższy przebieg, wysiewy są częstsze i bardziej rozległe. Natomiast u tych pacjentów rzadko występuje postać krostkowa łuszczycy. Drugi typ łuszczycy zaczyna się pomiędzy 50 a 70 rokiem życia i przebiega najczęściej łagodnie. Choroba ma charakter przewlekły i cechuje się okresami nawrotów i remisji, które mają różny czas trwania u różnych osób.

Pamiętaj:
      Każda łuszczyca jest inna i wymaga bardzo indywidualnego traktowania leczniczego i pielęgnacyjnego. Musisz jak najlepiej poznać swoją chorobę i nauczyć się z nią żyć - prawdopodobnie będzie ci towarzyszyć przez długie lata. Jeżeli będziesz dbać o swoją skórę, nawroty będą rzadsze i mniej dokuczliwe, a remisje dłuższe.
Chorujesz na łuszczycę, w tej chwili twoja skóra jest gładka, łuszczyca „drzemie". Co może prowokować wysiew zmian łuszczycowych?

    * 1.Infekcje ostre (bakteryjne, wirusowe) - trudno ich uniknąć, ale należy je zawsze energicznie leczyć.
    * 2.Infekcje przewlekłe - najczęściej te procesy zapalne lokalizują się w zatokach, zębach, przydatkach, pęcherzyku żółciowym. Jeżeli masz częste nawroty łuszczycy, trudno poddające się leczeniu, poproś lekarza, aby sprawdził, czy w twoim organizmie nie ma przewlekłych ognisk zapalnych.
    * 3.Leki - niektóre antybiotyki, np. tetracycliny, sole litu, betablokery (np. Propranolol), mogą wywołać wysiew zmian łuszczycowych.
    * 4.Stres - zarówno ostry, jak i przewlekły. Jeżeli dogadasz się z samym sobą, znajdziesz też metodę, aby „dogadać" się z łuszczycą.
    * 5.Drażnienie skóry bodźcami mechanicznymi, np. drapanie, usuwanie mechaniczne łuski z wykwitów łuszczycowych, szorowanie.
    * 6.Zbyt intensywne leczenie zewnętrzne (tzw. przeleczenia). Lecz się zawsze pod kontrolą dermatologa, nie stosuj maści dłużej niż zalecono i nie wcieraj mocniej niż powinieneś.
    * 7.Ogólne podawanie preparatów sterydowych z powodu łuszczycy i innych schorzeń. Preparaty te podawane doustnie i w postaci iniekcji powodują początkowo szybkie ustępowanie zmian łuszczycowych, ale potem szybkie nawroty, często o ciężkim przebiegu pod postacią łuszczycy krostkowej. Ogólne podawanie tych preparatów w łuszczycy pospolitej jest przeciwwskazane.
Jak wygląda łuszczyca.

      Łuszczyca może mieć różne postacie kliniczne o różnym umiejscowieniu. Typowym wykwitem są czerwone płasko-wyniosłe grudki różnej wielkości. Taka grudka jest bardzo dobrze odgraniczona od otoczenia i pokryta warstwą srebrzystej łuski. Po zdrapaniu łuski uwidacznia się najpierw błyszcząca, jakby powleczona stearyną powierzchnia, a następnie punkcikowate krwawienie. Jest to bardzo charakterystyczny objaw łuszczycy, ale nie patognomiczny (tzn. może występować także w innych chorobach skóry). Liczne drobne grudki, wielkości łebka od szpilki do 1-2 cm, są typowe dla wczesnych zmian chorobowych, często po przebytych infekcjach.
Gdy choroba jest zaawansowana, zmiany są większe, pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami. Ogniska szerzą się obwodowe i powstają wykwity obrączkowate z nasileniem zmian na obwodzie i ustępowaniem w centrum. U niektórych chorych w przypadku zmian wysiewnych daje się wywołać objaw Koebnera, polegający na pojawieniu się typowych wykwitów łuszczycowych o linijnym układzie w miejscu zadrapania skóry. Odczyn ten świadczy o dużej gotowości ustroju do wysiewu zmian łuszczycowych. W tym okresie należy unikać urazów i podejmować bardzo ostrożne leczenie. Objawu Koebnera nie da się wywołać w przypadku zmian ustępujących.
Gdzie najczęściej pojawiają się zmiany łuszczycowe
    Zmiany łuszczycowe najczęściej zajmują skórę najbardziej narażoną na stałe, niezbyt silne urazy (łokcie, kolana, okolica lędźwiowo-krzyżowa). Natomiast w okolicy fałdów skórnych (pachy, pachwiny, szpara międzypośladkowa) łuszczyca przybiera charakter wysiękowy. Bardzo często zmiany chorobowe występują na owłosionej skórze głowy, przechodząc na skórę czoła. Łuszczyca skóry owłosionej głowy może być jedynym objawem choroby lub towarzyszyć łuszczycy o innym umiejscowieniu.
Pomimo nieraz zlewnego zajęcia całej powierzchni i grubej warstwy łusek łuszczyca nie prowadzi do utraty włosów. Wypadanie włosów w przebiegu choroby stwierdza się w przypadku mechanicznego drażnienia np. na skutek świądu (drapanie) lub nieostrożnego usuwania łusek.
Często w łuszczycy procesem chorobowym objęte są płytki paznokciowe. Może to być jedyna lokalizacja choroby nawet przez wiele lat. Objawem łuszczycy na paznokciach są punkcikowate wgłębienia płytki, przypominające wyglądem powierzchnię naparstka, nadmierne rogowacenie lub żółte „plamy olejowe" na płytce. U pacjentów chorujących dłużej zmiany paznokciowe polegają na rozwarstwianiu się płytek, które są zgrubiałe, matowe oraz poprzecinane poprzecznymi bruzdami.
Typowa lokalizacja łuszczycy
Postacie łuszczycy

      Istnieje wiele rodzajów łuszczycy. Klasyfikacja uwzględnia nasilenie procesu chorobowego, rozległość i charakter zmian chorobowych. Przedstawiamy tu najczęściej stosowany i najpraktyczniejszy podział:

    * 1. Łuszczyca zwykła ograniczona (stacjonarne zmiany o typowym umiejscowieniu).
    * 2. Łuszczyca zwykła uogólniona (zmiany w obrębie całego ciała, często wysiewne, pojawiające się po infekcjach bakteryjnych, wirusowych, stresach).
    * 3. Łuszczyca wysiękowa (sączące zmiany w fałdach skóry).
    * 4. Łuszczyca krostkowa (zmiany są zazwyczaj ograniczone do powierzchni dłoniowych rąk i podeszwowych stóp). W obrazie klinicznym stwierdza się występowanie ognisk rumieniowych z obecnością bladożółtych pojedynczych, bądź licznych zlewających się krostek.
    * 5. Łuszczyca krostkowa uogólniona (ma ciężki przebieg i wymaga intensywnego leczenia w warunkach szpitalnych). Wysiew zmian krostkowych ma charakter uogólniony, bywa następstwem zakażeń bakteryjnych lub leczenia łuszczycy zwykłej preparatami sterydowymi podawanymi drogą doustną lub w postaci iniekcji.
    * 6. Erytrodermia łuszczycowa (zlewne zmiany obejmujące prawie całą powierzchnię skóry). Jest uważana za nasilenie procesu chorobowego.
    * 7. Łuszczyca stawowa (z towarzyszącymi dolegliwościami stawowymi), występuje u 5-10% chorych z umiarkowaną bądź nasiloną łuszczycą zwykłą. Należy do seronegatywnych zapaleń stawów, u 80% chorych nie stwierdza się krążącego czynnika reumatoidalnego. Zmiany mogą dotyczyć drobnych stawów rąk i stóp niesymetrycznie, dużych stawów (kolanowych, łokciowych i barkowych lub biodrowych) i kręgosłupa. Zmiany stawowe rzadko występują u dzieci.

Trzy ostatnie odmiany przebiegają ciężko, często z objawami ogólnymi i wymagają hospitalizacji.

Leczenie łuszczycy

      W najczęściej spotykanej zwykłej postaci łuszczycy na ogół wystarczające jest leczenie zewnętrzne. Przebiega ono w dwóch etapach.
 Pierwszy etap.
To usunięcie nawarstwionych łusek, które bardzo ograniczają lub wręcz uniemożliwiają działanie lecznicze właściwych preparatów przeciwłuszczycowych. W tym celu stosuje się wieczorem przed snem maści z kwasem salicylowym. Na owłosioną skórę głowy zaleca się oliwkę z kwasem salicylowym, a następnie zawinięcie skórę głowy folią i ręcznikiem. Jeżeli istnieje taka możliwość, najlepiej stosować oliwkę kilka dni z rzędu i nie myć w tym czasie głowy (usuwanie łusek jest wówczas skuteczniejsze i można uniknąć możliwych podczas mycia urazów skóry).
Maści złuszczające i oliwkę salicylową najlepiej zmywać ciepłą wodą z dodatkiem szarego mydła lub szamponów dziegciowych Jeżeli ze skóry głowy trudno zmyć oliwkę, można przed kąpielą zastosować preparaty na podłożu alkoholowym. Należy pamiętać o podstawowej zasadzie: łusek nie wolno zdrapywać, spowoduje to bowiem po tygodniu, dwóch wysiew w tym miejscu nowych grudek łuszczycowych!
            
Pamiętaj:
      Musisz obchodzić się z łuszczycą delikatnie. Nie prowokuj, nie drażnij.
Drugi etap  leczenia.
 Gdy w miejscu szarawych łusek pojawi się czerwona powierzchnia grudki łuszczycowej, rozpoczynamy drugi etap leczenia. Polega on na zastosowaniu jednego z preparatów hamujących nadmierny podział komórek naskórka lub/i działających przeciwzapalnie.
Są to następujące substancje:
    * cygnolina,
    * dziegieć,
    * kortykosteroidy,
    * pochodne witaminy D3,

Większość dermatologów zaleca stosowanie cygnoliny w tzw. terapii minutowej - wygodnej dla pacjenta, taniej i dającej dobre rezultaty. Co powinno zachęcić do stosowania cygnoliny:

    * -jest skuteczna,
    * -ma niewielkie działanie niepożądane,
    * -jest tania.

     Podstawowym działaniem niepożądanym cygnoliny jest powodowanie odczynu zapalnego skóry wokół grudki łuszczycowej. Jednak umiejętne stosowanie preparatu może to działanie zminimalizować. Cygnolina powoduje także trwałe zabarwienie bielizny i pościeli na kolor fioletowy, dlatego najlepiej przeznaczyć do leczenia jedno ubranie i zmianę pościeli. Przebarwienia skóry po cygnolinie znikną po kilku tygodniach bez śladu (nie staraj się zmywać ich, szorując szczotką bądź gąbką; to może sprowokować wysiew zmian łuszczycowych).
Uwaga:
      Nie należy stosować preparatów zawierających cygnolinę na zmiany wysiewne, podrażnione, erytrodermiczne lub wysiękowe. Mogą one wywołać zaostrzenie procesu chorobowego.

Na czym polega terapia minutowa?
      Każdy chory na łuszczycę powinien dobrze znać zasady tego leczenia - może je bowiem zastosować przy każdym nawrocie zmian chorobowych, nie niszcząc skóry i nie nadwyrężając zasobów finansowych. Terapia minutowa opiera się na fakcie, że cygnolina wchłania się w ogniska łuszczycowe (pozbawione łuski) 30-50 razy szybciej niż w okoliczną skórę zdrową.
Terapia minutowa (Achton) - wskazówki dla pacjenta

    * Stosuj cygnolinę tylko na ogniska łuszczycowe.
    * Zaczynaj od stosowania maści o niskim stężeniu i jeżeli nie wystąpi podrażnienie skóry, co 2-5 dni zwiększaj czas ekspozycji, a mniej więcej co 10 dni zwiększaj stężenie, zaczynając znowu od krótkiego czasu (10 minut). Stężenie cygnoliny należy dobierać indywidualnie (decyduje o tym lekarz) od 0,1% do 2%, czas ekspozycji od 10 minut do godziny, maksymalnie do 2 godzin. Cygnolina po około dwóch godzinach przestaje działać leczniczo i powoduje podrażnienie. Taka terapia trwa 20-30 dni.
    * Po czasie wskazanym na schemacie zmyj cygnolinę wodą z dużą ilością mydła (najlepiej szarego) i zastosuj maści natłuszczające.
    * Jeśli wystąpi podrażnienie skóry (zaczerwienienie, pieczenie), stosowanie cygnoliny przerwij aż do ustąpienia ww. objawów i używaj w tym czasie maści natłuszczających. Po ustąpieniu podrażnienia można wznowić leczenie, ale stosując niższe stężenia i krótszy czas ekspozycji.
    * Co najmniej raz na tydzień potrzebna jest konsultacja lekarza prowadzącego, który zna przebieg twojej choroby. Powinien on ustalić terapię minutową i dać ci indywidualny schemat leczenia.
    * Cygnolina zabarwia tkaniny na kolor fioletowo - brązowy, dlatego najlepiej wykonywać zabieg w łazience i nie zakładać żadnego ubrania przez okres wskazany w schemacie lub zakładać odzież specjalnie do tego przeznaczoną.
    * W czasie leczenia wokół wykwitu łuszczycowego pojawia się brunatne zabarwienie -jest to objaw korzystny. Zabarwienie ustąpi w ciągu kilku tygodni. Nie należy stosować cygnoliny dłużej niż zaleci lekarz, bo może to spowodować tzw. przeleczenie i wysiew nowych zmian łuszczycowych.
    * Nie stosuj cygnoliny na okolice zgięć stawowych, narządów płciowych i twarz. Bardzo łatwo spowodować podrażnienia. Cygnolina może się przedostać do jamy ustnej i do spojówki oka. W tych miejscach lepiej zastosować nowoczesne preparaty sterydowe.
    * W czasie leczenia cygnolina należy kontrolować czas przebywania na słońcu.
Preparaty dziegciowe

Leki biologiczne a łuszczyca

Szerokie zastosowanie i wysoka skuteczność posiadają leki biologiczne w leczeniu łuszczycy.

Do leków biologicznych zarejestrowanych do leczenia łuszczycy należą przede wszystkim efalizumab (Raptiva, Serono Merck), etanercept (Enbrel, Wyeth), infliximab (Remicade, Schering), alefacept (Amevive, Astellas), adalimumab (Humira, Abbott). Leki te są stosowane przede wszystkim w reumatoidalnym zapaleniu stawów, łuszczycowym zapaleniu stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów, w łuszczycy plackowatej i w innych jej odmianach.
Wieloletnie badania kliniczne, prowadzone w wielu ośrodkach na świecie (także w Polsce), udowodniły wysoką skuteczność tych preparatów. Ich zastosowanie jest wskazane u chorych z bardzo rozległymi zmianami skórnymi lub zmianami o mniejszym nasileniu, ale bardzo uciążliwymi (skóra głowy, ręce i stopy). Powinno się je stosować szczególnie u chorych, u których wcześniejsze terapie miejscowe i ogólnoustrojowe (cyklosporyna, retinoidy, metotreksat, naświetlania UVA i UVB) okazały się nieskuteczne lub remisje po ich zastosowaniu były niepełne i krótkotrwałe, a także u pacjentów, którzy z różnych względów (np. choroba wątroby, nadciśnienie) nie mogą stosować klasycznych terapii systemowych.

Leki biologiczne są bardzo wygodne w użyciu (zastrzyki podskórne 1 raz w tygodniu lub co 2-4 tygodnie) i są bardzo dobrze tolerowane przez pacjentów. W związku z szybkim ustępowaniem zmian skórnych znacznie poprawia się nie tylko stan fizyczny, ale przede wszystkim kondycja psychiczna chorych oraz jakość ich życia.

Poza reumatoidalnym i łuszczycowym zapaleniem stawów oraz łuszczycą, opisywano skuteczność preparatów biologicznych w leczeniu m.in.: atopowego zapalenia skóry, chorób pęcherzowych, łupieżu czerwonego mieszkowego, astmy oskrzelowej.

Wady i zalety leków biologicznych w leczeniu łuszczycy

Należy pamiętać, że leki biologiczne wpływają hamująco na komórkową odpowiedź immunologiczną, co może oddziaływać na zdolności obronne organizmu, zwłaszcza przeciw infekcjom bakteryjnym i wirusowym oraz chorobom nowotworowym. W związku z tym nie powinno się stosować ich w przypadku poważnych infekcji bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych oraz występowania czynnych lub utajonych ognisk gruźliczych (przed rozpoczęciem kuracji konieczne jest wykonanie prześwietlenia płuc i próby tuberkulinowej).
Leki biologiczne nie powinny być również stosowane u chorych z ciężką niewydolnością krążenia, z ciężkimi infekcjami górnych dróg oddechowych, z chorobami nowotworowymi, chorobami demielinizacyjnymi, a także u osób z niewydolnością żylną, owrzodzeniami podudzi, osób z założonym na stałe cewnikiem, kobiet w ciąży i karmiących piersią. W niektórych, ciężkich przypadkach reumatoidalnego zapalenia stawów lub łuszczycy dopuszczalne jest zastosowanie leku u dzieci, konieczne jest jednak zachowanie wyjątkowych środków bezpieczeństwa.

Leki biologiczne mogą zrewolucjonizować leczenie łuszczycy średnio nasilonej i mocno nasilonej oraz łuszczycy stawowej. W odróżnieniu od stosowanych innych terapii ogólnych, nie mają działania toksycznego na wątrobę i nerki, powodują szybką i stosunkowo długotrwałą remisję, a w przypadku nawrotu choroby możliwa jest kontynuacja leczenia.

Leki biologiczne są jednak bardzo kosztowne (ok. 20 tys. zł za 6 miesięcy leczenia) i mało kto może pozwolić sobie na taki wydatek, a NFZ refunduje leczenie niewielu najciężej chorym. Biorąc pod uwagę aspekt ekonomiczny, okazuje się jednak, że niejednokrotnie korzystniejsze byłoby zastosowanie nowoczesnego leczenia biologicznego - drogiego, ale umożliwiającego chorym zachowanie aktywności zawodowej, zapobiegającego powikłaniom narządowym, a nawet kalectwu niż pogodzenie się z faktem częstych hospitalizacji, kosztami absencji chorobowej czy rent.
Lato sprzyja chorym na łuszczycę
Bardzo korzystny wpływ na leczenie łuszczycy mają kuracje klimatyczne. Szczególnie polecane są wyjazdy nad morze (najlepsze efekty dają pobyty nad Morzem Martwym), dobrze działa również klimat wysokogórski. Czas kuracji klimatycznej powinien wynosić 4-6 tygodni.
Przebieg łuszczycy z reguły jest łagodniejszy w okresie letnim. Słońce daje bowiem podobny efekt jak ultrafiolet (UV) i fotochemioterapia (UV z preparatami światłouczulającymi). Promieniowanie słoneczne przynosi ulgę ośmiu na dziesięciu pacjentów. Należy jednak unikać nadmiernego opalania, ponieważ może prowadzić do zaostrzenia objawów choroby lub jej rozprzestrzenienia. Zawsze trzeba poradzić się lekarza prowadzącego, w jaki sposób korzystać ze słońca. Niektórym pomagają też kąpiele siarkowe. W Polsce ośrodkiem uzdrowiskowo-sanatoryjnym chętnie odwiedzanym przez chorych na łuszczycę jest Busko Zdrój.


Źródło:pulsmedyczny.com

Dziecko moczące się w nocy izoluje się ze społeczności w której żyje,czuje się gorsze !

Moczenie nocne - poważny problem w świecie dziecka. Losy moczącego się dziecka zależą od świadomości rodziców i wiedzy lekarza więc zapraszam do przeczytania całego artykułu - Prof. nadzw. dr hab. n. med. Małgorzata Baka-Ostrowska, FEAPU,Konsultant Krajowy w dziedzinie Urologii Dziecięcej,Kierownik Kliniki Urologii Dziecięcej Instytutu „Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka.(Materiał Ministerstwa Zdrowia)).
Dowiedzą się  Państwo jakie są rodzaje moczenia nocnego, przyczyny, diagnostykę, metody leczenia.
Moczenie nocne jest to bezwiedne oddawanie moczu w nocy, zdarzające się u dziecka, które opanowało już trening czystości lub ukończyło 5 lat. Występuje u 16% dzieci do 5 r.ż., u 11 % dzieci do 7 r.ż., u 2-3 % nastolatków i u 1 % dorosłych. Ze statystyki wynika, że liczba moczących się maleje z wiekiem i to stało się przyczyną oczekiwania na samoistne ustąpienie moczenia nocnego, bez wdrażania jakiegokolwiek postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Stanowisko takie okazało się niesłuszne, kiedy stwierdzono, że wprawdzie ogólna liczba moczących się dzieci zmniejsza się z wiekiem, ale liczba moczących się intensywnie pozostaje niemal niezmieniona.
Rodzice często nie decydują się na leczenie z powodu trudnej sytuacji materialnej, a dziecko moczy się pogłębiając zaburzenia emocjonalne i lęki, obniżając poczucie własnej wartości. Dziecko izoluje się ze społeczności, w której żyje. Boi się spania poza domem, więc nie uczestniczy w wycieczkach i wyjazdach wakacyjnych. Dzieci moczące się w nocy czują się gorsze i inne niż ich rówieśnicy, prezentują często zaburzenia psychologiczne, ale są one efektem, a nie przyczyną moczenia nocnego, jak jeszcze do niedawna sądzono.

Nie wiesz jeszcze jak spędzisz wieczór Walentynkowy ?

Nie wiesz jeszcze jak spędzisz wieczór Walentynkowy? Bez względu na to spraw sobie i ukochanej osobie niezapomniany zapach tego dnia i wybierz jeden z Aromatycznych produktów teraz jeszcze po niższych cenach!
Przyjemny zapach, relaks i ukojenie zmysłów to coś, czego potrzebujemy wszyscy w te zimowe dni.
Otul się przyjemnym zapachem lub zanurz w aromatycznej kąpieli, dzięki niezwykłym produktom, teraz w promocyjnych cenach.
 http://pilarek.aromagroup.pl/musujace-sole-do-kapieli/417-sole-musujace-czekoladowe-marzenie.html

Sól musująca z naturalnym olejkiem zapachowym o zapachu czekolady została stworzona po to aby umilić Wam wieczory, zapewnić niezwykle relaksującą atmosferę, powoduje, że kąpiel staje się bardziej przyjemna, oczyszcza skórę, a jej główną zaletą jest zapobieganie zbyt szybkiemu wysuszaniu się skóry. Tego rodzaju sole pomagają wzmacniać paznokcie. Składniki zawarte w solach Aroma Group zmiękczają płytkę paznokci dlatego proponujemy używać soli przed różnymi kuracjami takimi jak pedicure czy manicure.
Sól musująca zapewnia odprężającą kąpiel, poprawia odzyskać samopoczucie oraz  energię. Jej składniki odświeżają i oczyszczają całe ciało nadając skórze piękny blask i długotrwały zapach.


Sposób użycia: Po napełnieniu wanny wodą wsypać 2-3 nakrętki soli musującej do wanny.

Waga: 420 g

Poznaj właściwości olejków aromaterapeutycznych i wykorzystaj ich niezwykłe działanie!!

Zapachy mają moc. Mogą rządzić nastrojami i wpływać na twoje emocje.
Otocz się zapachem a osiągniesz harmonię duszy i ciała.
Poznaj  właściwości olejków aromaterapeutycznych i wykorzystaj ich niezwykłe działanie. Otocz się ich zapachem i osiągniesz harmonię duszy i ciała.
LAWENDOWY
To najbardziej uniwersalny i najczęściej stosowany w medycynie i kosmetyce olejek eteryczny. Ma właściwości relaksujące, uspokajające i przeciwbólowe. Zapach olejku lawendowego określany jest jako słodki, kwiatowy, zielny. Działa antyseptycznie, łagodzi objawy trądziku, działa odmładzająco, poprawia nastrój, pomaga w bezsenności, poprawia kondycję skóry, wpływa na poprawę wyglądu blizn i rozstępów.
Kilka kropel na poduszkę wystarczy by ukoić nerwy i wyciszyć się. Dobry na bóle mięśniow, nerwobóle.
Wskazania: depresje, lęki, zmęczenie i ociężałość umysłowa, irytacja, bóle reumatyczne, mięśniowe, migreny, stany zapalne zatok i gardła, stany zapalne skóry. Stanowi skuteczną barierę przed ukąszeniami.

EUKALIPTUSOWY
Działa rozgrzewająco, przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo. Regeneruje skórę, ułatwia sen i oddychanie. Wskazany przy biegunce, przeziębieniach, infekcjach górnych dróg oddechowych. Przydatny przy zmęczeniu umysłu lub wyczerpaniu nerwowym. Odstrasza owady
GRAPEFRUITOWY
Działa oczyszczająco, odtruwąjąco i orzeźwiająco, zapobiega powstawaniu zaskórniaków, oczyszcza pory, poprawia mikrokrążenie, zabezpiecza przed pojawieniem siê cellulitu i rozstępów, poprawia kondycję skóry, poprawia ogólny wygląd skóry, działa dezynfekująco, przyspiesza spalanie tłuszczu i spadek wagi. Olejek z grapefruita jest zalecany przy nieregularnym trawieniu, depresji, stresie, nerwicy, migrenie, bólach menstruacyjnych, , rozgrzewa i rozluźnia sztywność mięśni, wpływa na dobry sen.
POMARAŃCZOWY
Wskazania: depresje, lęki, napięcia nerwowe, napięcia mięśni, skurcze, bezsenność, starzejąca się skóra. Działa ściągająco, witalizuje skórę, pomaga w pielęgnacji skóry z objawami cellulitu, poprawia nastrój, działa uspakajająco, relaksująco, odświeżająco, doskonale pielęgnuje skórę.
SOSNOWY
Odświeża, odkaża, działa przeciwgnilnie, wskazany w kłopotach z nerkami, oddychaniem, astmie, zapaleniu zatok i grypie. Właściwości: antyseptyczny, udrażnia drogi oddechowe, łagodnie pobudzający. Właściwości relaksacyjne i wzmacniające organizm.
Jak korzystać z olejków:
- dolać do żelazka
- do nawilżaczy powietrza
- do filtrów powietrza
- do kominków
- do proszku do prania, do lamp naftowych,olejnych, do szamponu ,mydeł .
Np. zapach popiołu zniweluje wsypanie piasku do popielniczki z olejem lawendowym, zapach potu zniweluje drewienko nasączone lawendą, która również odstrasza komary.
 Można również skropić wycieraczkę, dywan, tapicerkę w samochodzie, wysuszoną choinkę w samochodzie, chusteczkę lub materiał i włożyć do szafy.
OTOCZ SIĘ ZAPACHEM I KLIKNIJ NA PONIŻSZY LINK A OSIĄGNIESZ HARMONIĘ DUSZY I CIAŁA.
http://pilarek.aromagroup.pl/121--naturalne-olejki-zapachowe

Znieczulenie porodu jest finansowane przez NFZ !

Komunikat Ministerstwa Zdrowia z dnia 29.12.2010 r.
„Znieczulenie porodu jest finansowane przez NFZ
W związku z publikacjami prasowymi dotyczącymi znieczulenia porodu informujemy, że znieczulenie porodu jest finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia - zgodnie ze wskazaniami medycznymi, w oparciu o Katalog JGP od 2008 roku. Koszt znieczulenia zewnątrzoponowego do porodu został włączony w wycenę grupy N01 – Poród, która uzyskała wycenę 33 pkt (ok. 1680 zł). Niezgodne z obowiązującymi przepisami jest więc pobieranie od pacjentek dodatkowej opłaty za znieczulenie porodu.

Zgodnie z Rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego dotyczącymi postępowania przeciwbólowego w ginekologii i położnictwie w Części II: Leczenie bólu u kobiet ciężarnych, rodzących oraz w połogu „schematy leczenia bólu w położnictwie powinny umożliwiać lekarzowi indywidualizację postępowania terapeutycznego i opierać się na zastosowaniu skutecznych i bezpiecznych metod, zarówno niefarmakologicznych jak i wykorzystujących środki analgetyczne”. W przytoczonych Rekomendacjach przedstawiono szereg uznanych metod postępowania przeciwbólowego, wśród których występuje również znieczulenie zewnątrzoponowe. Zgodnie z naszym stanowiskiem, osoba sprawująca opiekę nad rodzącą powinna przedstawić jej pełną informację o niefarmakologicznych i farmakologicznych metodach łagodzenia bólów porodowych. W oparciu o przekazane informacje, osoba prowadząca poród oraz kobieta rodząca powinny wspólnie dokonać najwłaściwszej w danej sytuacji metody łagodzenia bólu porodowego. Decyzje w tej sprawie, w tym terapia przeciwbólowa prowadzona przez lekarza prowadzącego poród, mogą być modyfikowane odpowiednio do sytuacji zdrowotnej ciężarnej i jej potrzeb podczas trwania porodu.

Należy też dodać, że kierownictwo Ministerstwa Zdrowia powołało grupę roboczą, której celem jest opracowanie zasad postępowania medycznego w przypadku nietolerancji przez kobietę rodzącą bólu porodowego. W pracach tej grupy uczestniczą przedstawiciele lekarzy specjalistów w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii, położnictwa i ginekologii, neonatologii oraz przedstawicielki pielęgniarek i położnych. Celem prac wymienionej grupy jest opracowanie modelu opieki, gwarantującego skuteczne i bezpieczne łagodzenie bólu porodowego, w którym uwzględniona będzie również analgezja zewnątrzoponowa porodu.
/-/ Piotr Olechno
Rzecznik Prasowy

Walka o leki biologiczne dla chorych na łuszczycę.

Lekarze walczą o dostęp do leków biologicznych dla osób z najcięższą postacią choroby - łuszczycy.
Polska jest jedynym krajem w Unii Europejskiej, w którym chorzy na najcięższe postacie łuszczycy praktycznie nie maja dostępu do nowoczesnych leków biologicznych. Obecnie leczenie biologiczne tych pacjentów jest refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia w sposób uznaniowy, wyłącznie na indywidualne prośby. W rezultacie większość oddziałów NFZ, poza łódzkim i wielkopolskim, nie przyznaje ich wcale lub robi to w pojedynczych przypadkach.
Leki biologiczne już w ciągu kilku tygodni powodują ustąpienie zmian, znacznie ograniczają nawroty choroby, zapobiegają też innym jej powikłaniom i przedłużają życie pacjentom. W porównaniu ze standardowymi lekami mają bardzo dobry profil bezpieczeństwa.
Źródło: PAP